Η συνάντηση της ψυχής με τον Έρωτα μας παρασύρει σε ένα σωματικό ταξίδι, τόσο εσωτερικό όσο και φυσικό, με προορισμό την προσέγγιση του «άλλου».

Η χορογραφική πρόταση είναι εμπνευσμένη από τον αρχαίο μύθο του Έρωτα και της Ψυχής, όπως καταγράφηκε από τον Απούλιο κατά τη ρωμαϊκή εποχή, αλλά και όπως αποδόθηκε ποιητικά από την Ιρλανδή ποιήτρια Mary Tighe στο έργο της «Psyche, or the Legend of Love» τον 19ο αιώνα. Ο μύθος αφηγείται την ιστορία του Έρωτα και της Ψυχής, δύο μυθικών μορφών — προσωποποιήσεων των αντίστοιχων εννοιών — και του αγώνα τους να ορίσουν οι ίδιοι τη ζωή και την αγάπη τους. Η χορογραφική προσέγγιση αφορά ένα ντουέτο, όπου η δυαδικότητα των προσώπων αλλά και των ρόλων εραστή/ερωμένου περιπλέκονται, δημιουργώντας ένα ενιαίο σύστημα δύο κινούμενων σωμάτων.

Η χορογραφία επικεντρώνεται στη μεταμορφωτική διαδικασία που συνεπάγεται ο έρωτας, κατά την οποία δοκιμασίες και απολαύσεις αναμειγνύονται και συνθέτουν ένα ενιαίο ενσώματο βίωμα. Το βίωμα αυτό είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη φυσική παρουσία και την υλικότητα των σωμάτων, αλλά ταυτόχρονα υπάρχει πέρα από τα όρια που αυτά θέτουν — πέρα ακόμη και από την αντίληψη του εαυτού.

Ο πόνος, όπως προσεγγίζεται από τη Βουδιστική φιλοσοφία, συνδέεται με τον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης, ως απόδειξη πως είμαστε ζωντανοί. Έτσι αποκτά κεντρικό ρόλο στη συνείδηση τόσο του «εαυτού» όσο και του «άλλου». Μέσω του έρωτα και του κινήτρου που αυτός προσφέρει για συναισθηματική δράση και για τη μετατροπή του επιθυμητού σε πραγματικό, ο πόνος αναδεικνύεται όχι ως αρνητικό παρελκόμενο αλλά ως βεβαιότητα που επιβεβαιώνει και ισχυροποιεί τον ίδιο τον έρωτα. Όπως και στον αρχαίο μύθο, στη δεύτερη δοκιμασία της Ψυχής, η αντιμετώπιση του πόνου με υπομονή και στοργή ενσωματώνει την έννοια της αγάπης στο βίωμα του πόνου και εξαλείφει την τάση για βία.

Ο χορός, ως παραστατική τέχνη, είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τη δοκιμασία του σώματος, τη σωματική καταπόνηση και την αντοχή. Ένα «χορεύον σώμα» τελεί διαρκώς υπό δοκιμασία και εμπεριέχει την προσπάθεια και την περιπλοκότητα μιας δημιουργικής διαδικασίας. Το καλλιτεχνικό «προϊόν» δεν προκύπτει απλώς ως αποτέλεσμα, αλλά ενυπάρχει στην ίδια τη διαδικασία. Με βάση αυτή την προσέγγιση, το βίωμα ενός σώματος υπό περιορισμό — που επιδιώκει την απελευθέρωση όχι ενάντια αλλά μέσα από τη συνύπαρξη με τη δοκιμασία — αποτελεί το πρωταρχικό χορογραφικό υλικό της δημιουργίας. Μέσα από τη φυσική υπόσταση του σώματος, οι ρόλοι του υποκειμένου και του αντικειμένου του έρωτα συγχέονται, δημιουργώντας ένα κινητικό κράμα που λειτουργεί ως γέφυρα για την προσέγγιση του «άλλου».

Στη σύγχρονη εποχή, όπου η προσωπική επαφή φιλτράρεται ολοένα και περισσότερο μέσω οθονών, ο φόβος της επικοινωνίας και της απόρριψης διογκώνεται. Ο έρωτας, ως τολμηρή δοκιμασία και πράξη εξέγερσης απέναντι στο καθημερινό, έρχεται σε αντίθεση με τον φόβο και την επιφανειακή επικοινωνία, δημιουργώντας την αφορμή για ένα προσωπικό ταξίδι μεταμόρφωσης. Αποτελεί έτσι το πεδίο πραγματοποίησης του «ανέφικτου» και του «ιδεατού».

Τεχνικά Στοιχεία
Προβλεπόμενη διάρκεια: 10’

Συντελεστές
Χορογραφία: Ηλίας Μπαγεώργος
Ενδυματολογική Επιμέλεια: Francesco Infante
Οργάνωση Παραγωγής: Dance Athens
Ερμηνεία: Κωστής Παπαδόπουλος, Εύη Κίτρινου

Ένα ταξίδι δίχως τέλος — ένας δρόμος ως την άκρη του εαυτού σου.

Η παράσταση σύγχρονου χορού STRATA, του χορογράφου Ηλία Μπαγεώργου και της ομάδας DANCE Athens, παρουσιάστηκε στις 2, 3 και 4 Μαρτίου στο Θέατρο Άννα & Μαρία Καλουτά.

Έξι σώματα επί σκηνής ακολουθούν το δικό τους, βαθιά προσωπικό ταξίδι. Καταδύονται σε ένα υδάτινο σύμπαν εικόνων και αναμνήσεων, όπου ο φαντασιακός και ο ρεαλιστικός κόσμος συγχέονται. Μέσα από αυτή την εσωτερική διαδρομή δοκιμάζονται και εξελίσσονται, παίζοντας με τα όρια των ταυτοτήτων τους.

Το STRATA αποτελεί μια σύμπραξη των τεχνών του χορού, της μουσικής και της εικαστικής σκέψης. Με ένα διεθνές χορευτικό cast επί σκηνής και μια ομάδα διακεκριμένων καλλιτεχνών στη δημιουργία του, αφηγείται μια ιστορία τόσο προσωπική που αγγίζει τη ρίζα της συλλογικής μας ταυτότητας. Πραγματευόμενο ζητήματα κοινωνικών ρόλων, φύλου και ταυτότητας μέσα από τα χορευτικά σώματα, το έργο ανοίγει έναν διάλογο ερωτήσεων και προβληματισμών, μιλώντας με την άμεση και ταυτόχρονα ποιητική γλώσσα της κίνησης.

Συντελεστές
Χορογραφία & Σκηνοθεσία: Ηλίας Μπαγεώργος
Μουσική Σύνθεση: Μάνος Αντωνιάδης
Σύμβουλος Δραματουργίας: Μπετίνα Παναγιωτάρα
Σχεδιασμός Κοστουμιών: Francesco Infante
Σχεδιασμός Φωτισμών: Σκαρλάτος Βασιλόπουλος
Rehearsal Assistant: Μαρία Μανουκιάν
Φωτογραφίες Παράστασης: Mike Χατζηγιάννης

Ερμηνεία:
Sebastian Kapps, Theo Samsworth, Κωνσταντίνος Αργυρίου Ευαγγελούδης, Ευίνη Παντελάκη, Μελίνα Σοφοκλέους, Ηλιάνα Υφαντή

Οργάνωση & Εκτέλεση Παραγωγής: DANCE Athens

Η παράσταση STRATA πραγματοποιήθηκε με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.

Χορηγοί Επικοινωνίας: ΕΡΤ, Τρίτο Πρόγραμμα 90.9, Kosmos 93.6

Φως, ήλιος, λάμψη, ξεκίνημα, κέφι, πάρτι, πάμε — GIALLO! Μια χορευτική solo performance που εξερευνά τα όρια της GIALLO ταυτότητας.

Giallo στα ιταλικά σημαίνει «κίτρινο» και μέσα από τη χορογραφία το κίτρινο αποκτά υλική υπόσταση και ζωντανεύει μέσα από την κίνηση — ως διάθεση, ως ταυτότητα, ως χορός. Ο όρος “giallo”, πέρα από το χρώμα, χρησιμοποιείται για να περιγράψει το είδος μυθιστορημάτων και ταινιών που συνδυάζουν το μυστήριο και τον τρόμο, φέρνοντας στο προσκήνιο στοιχεία κινδύνου, δράσης, ερωτισμού και ενστίκτου.

Εξερευνώντας τη σύνδεση ανάμεσα σε αυτά τα πιο «άγρια» συστατικά της ανθρώπινης ύπαρξης και στη χαρούμενη, αισιόδοξη όψη του κίτρινου, το χορεύον σώμα καλείται να υπερβεί τα όρια της καθημερινής του ταυτότητας, ανοίγοντας τον εαυτό του σε κινήσεις και ροές που υποδεικνύει το ένστικτο.

Η πρωτότυπη μουσική της παράστασης είναι εμπνευσμένη από το έργο του σκηνοθέτη και μουσικού Dario Argento, βασικού εκπροσώπου των giallo films. Μέσα από τις δημιουργίες του εξερεύνησε τη συνύπαρξη κλασικών μουσικών γραμμών με φωνές ζώων και ήχους καθημερινών δράσεων και αντικειμένων. Σε αυτά τα χνάρια, η μουσική της παράστασης δημιουργεί ένα ηχητικό περιβάλλον που κρατά τις αισθήσεις σε εγρήγορση και ένταση.

Το καθαρό και ατόφιο χρώμα ορίζεται πρωταγωνιστής, σε συμφωνία με τα λόγια των Φωβιστών ζωγράφων:
«How do you see these trees? They are yellow…»
Ο όρος Φωβισμός προκύπτει από τη γαλλική λέξη fauve («άγριο ζώο»), και οι Φωβιστές αντιμετώπισαν τον κόσμο μέσα από το πρίσμα του απόλυτου και δυνατού χρώματος, συνδυάζοντάς το με ελεύθερο και ενστικτώδη χειρισμό. Ακολουθώντας αυτή την προσέγγιση, το χορεύον σώμα κινείται με τόλμη και εκφραστικότητα, αντλώντας στοιχεία από διαφορετικά και αντιφατικά στυλ και αναζητώντας την αλήθεια της κίνησης μέσα από τις πιο ακραίες εκφάνσεις της.

Η χορογραφία αποτελεί μια διαδικασία μεταμόρφωσης και υπέρβασης της καθημερινότητας, που στοχεύει να μας παρασύρει μακριά από τον γκρίζο και μουντό κόσμο, προς μια groovy, λαμπερή, τολμηρή και αφοπλιστικά κίτρινη πραγματικότητα GIALLO.

Το έργο αποτελεί work in progress, έχοντας παρουσιαστεί τμηματικά στο αρχικό του στάδιο στο «8ο Φεστιβάλ Χορού Ρόδου» και στο «5ο Φεστιβάλ Σύγχρονου Χορού στο Ρουφ» (Αύγουστος & Σεπτέμβριος 2022).

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σύλληψη, Χορογραφία & Ερμηνεία: Μπαγεώργος Ηλίας
Σχεδιασμός & Κατασκευή Κοστουμιού: Francesco Infante
Μουσική Σύνθεση: Γιακουμάκης Στέφανος
Σχεδιασμός Φωτισμών: Πούλος-Βασιλόπουλος Σκαρλάτος

ΥΔΡΑ 1919. «Τον ποιητή τίποτε δεν τον εγγίζει, ούτε ο χρόνος. Γιατί έχει μέσα του το παιδικό, το γεροντικό και το δαιμονικό συγχρόνως», λέει ο Μίλτος Σαχτούρης.

«Ο Μίλτος Σαχτούρης δεν είναι αυτού του κόσμου ή του άλλου. Είναι επισκέπτης. Μόνο η μάνα του γνωρίζει πως δεν επρόκειτο για γέννα αλλά για επίσκεψη», έγραψε ο Γιώργος Κακουλίδης.

«Έζησα κοντά» (Στη μνήμη του Γιώργου Μακρή)

Έζησα κοντά στους ζωντανούς ανθρώπους
κι αγάπησα τους ζωντανούς ανθρώπους
όμως η καρδιά μου ήταν πιο κοντά
στους άγριους άρρωστους με τα φτερά
στους μεγάλους απεριόριστους τρελούς
κι ακόμα στους θαυμάσια πεθαμένους.

Χορογραφία: Ηλίας Μπαγεώργος
Ερμηνεία: Κωνσταντίνος Αργυρίου Ευαγγελούδης
Σύλληψη ιδέας & Μουσική επιμέλεια: Αριστείδης Μπαγεώργος
Costume Designer: Francesco Infante
Video Artist: Στέλιος Καραχάλιος

Compartments Dance Festival 2019
Θέατρο Αμαξοστοιχία Το Τρένο στο Ρουφ

Μια ιστορία εμπνευσμένη από το διήγημα του Γ. Βιζυηνού «Το μόνον της ζωής του ταξείδιον».

Ένα παραμύθι που περιγράφει ολόκληρη τη ζωή του ανθρώπου. Ένας υπερρεαλισμός που αντικατοπτρίζει τη λαϊκή παράδοση, μέσα από τους μύθους του παππού, δοσμένος με την απλοϊκή μαεστρία ενός παιδικού μυαλού και την ευαισθησία του συγγραφέα.

Η ασυμφωνία μεταξύ φύλου και κοινωνικής εικόνας, οι διαφορετικές κοινωνικές συνθήκες και ανθρώπινες ιδιοσυγκρασίες, έχουν τελικά — ανάλογα με την εποχή — το δικό τους Δίκαιο, τη δική τους Ηθική και αναγκαστικά τη δική τους Ψυχολογία. Σήμερα το να ντύσεις ένα αγόρι με κοριτσίστικα ρούχα θεωρείται αποκρουστικό· πριν από διακόσια χρόνια ήταν σωτήριο.

Όπως ακριβώς και το γεγονός ότι στο Βυζάντιο οι γονείς ευνούχιζαν τα παιδιά τους για να εξασφαλίσουν μελλοντική πρόσβαση σε αυλικές θέσεις. Μια στυγνή πραγματικότητα, συνυφασμένη με έναν έντονο πόθο για ταξίδι. Τελικά καταλαβαίνουμε πως το ταξίδι ξεκινά από την επιθυμία να ταξιδέψεις.